:: Lovely Day :: Part 3 - Transform!
posted on 09 Aug 2008 12:20 by coo44 in LovelyDay
Part 3 :: Tranform!! (แปลงร่าง!!)
หลังจากหมดมู้ดเคลิ้มๆด้วยเสียงตะวาดแว๊ดของซินเดอเรลล่าแล้วฮันคยองก็โดนรุมสะกรัมด้วยเสียงแง๊วๆของคนนั้นที คนนี้ที คนในสายที สุดท้ายก็ต้องวางสายเพราะเริ่มคุยกับแม่ตัวเองไม่รู้เรื่อง เพราะไหนจะเจ้าหญิงปีศาจที่กระสันอยากไปเที่ยว ไหนจะไอ้สิงโตติ๊งต๊อง ไหนจะแมวบังเกิดเกล้า ไหนจะม่ะม๊าสุดที่รัก ฮันนี่ไม่รู้จะฟังใครดีแล้วคร้าบบบบบบบบบบ
[ ส่วนคิบอมนั้นคงไม่ต้องพูดถึง ลองพี่สาว(?)มันพูดแล้ว คิมคิบอมก็ไม่จำเป็นต้องพูดต่อไป (- -") ]
ว่าแล้วก็ผันตัวเองมาเป็นคนดู นั่งมอง ‘ฮีนิมนูน่าของคิม คิบอม' จับน้องชายสุดที่รักแต่งตัวราวกับเล่นแต่งตัวตุ๊กตา....สนุกนักแหละรายนั้นน่ะ มีน้องเหมือนมีของเล่น (= =;;
สุดท้ายครอบครัวสุขสันต์ก็มายืนเรียงแถวหน้าสลอนต่อหน้าเจ๊กเลี้ยงแมวเป็นการตรวจเช็คครั้งสุดท้าย
‘อ่า คุณแม่สินะ...ทำไมมันเหมือนไอ้แก่นั่นมันควงเด็กมาวะ?' ...ฮันคิดปลงในใจพลางหันไปมองคุณลูกชายในสังกัดครอบครัวสุขสันต์
คิม คิบอมผู้เสนอแนวคิดถูกลากมาด้วยอย่างไม่เต็มใจด้วยพละกำลังของเชว ซีวอน และคำด่าจากพี่สาวบังเกิดเกล้า คิม ฮีชอลด้วยเหตุผลที่ว่า "ครอบครัวสุขสันต์ต้องมีลูกสิ นายโง่หรือเปล่า?" ทำให้เจ้าของสมญาเด็กแก้มแตกนามว่าคิม คิบอมต้องมายืนทำหน้าเซ็งในชุดเสื้อวอร์มเชยๆสีทึมๆ กางเกงยีนส์สีเหมือนเก่า สภาพโทรมๆ กับหมวกแก๊ปเน่าๆ และแว่นตากรอบดำในเหตุผลว่า "เราต้องไม่เด่นสะดุดตา"
เฮอะ! คิม คิบอมอยากจะหัวเราะให้แก้มระเบิด! ไอ้ที่ไม่สะดุดตาน่ะมันเค้าคนเดียว ชเว ซีวอน...ที่ตอนนี้แม้จะดูไม่เหมือนเด็กหนุ่มแห่งซูเปอร์จูเนียร์ แต่ก็ดูดีหยั่งก๊ะพวกนักธุรกิจรูปงาม แล้วที่เด่นสุดก็พี่ชายเค้าน่ะสิ....ฮยอง ผมเรียกพี่ว่าฮยองไม่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้พี่คือ "ฮีนิมนูน่า" แล้วจริงๆ...แถมสวยซะ ใครไม่มองก็บ้าแล้ว!!
"เป็นไงมั่งฮันนี่? พวกชั้นดูเหมือนครอบครัวสุขสันต์มั๊ย?"
"มันจะเหมือนกว่านี้นะ ถ้านายแต่งหน้าซะหน่อยอ่ะฮีนิม แต่งแบบผู้หญิงอ่ะ ปัดแก้มชมพูๆ ทาปากอะไรอย่างงั้นอ่ะ" เสนอไปแล้วก็ได้สีหน้าอึ้งๆกลับมา
"ต้องแต่งด้วยหรอ? ทำไมอ้ะ แค่นี้ยังสาวไม่พอหรอฮันคยองกี้???" เฮอะ ถึงเค้าจะชอบเล่นแต่งตัวเป็นผู้หญิงบ้างอ่ะนะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเวลาที่เค้าอยากออกไปเที่ยวแล้วปลอมตัวจะอยากแต่งเต็มชุดอย่างงั้นซะหน่อยนี่นา ...เอ้อ อีกอย่างคือเค้าก็เป็นผู้ชายอ่านะ ผู้ชาย....ผู้ชายเฟร้ย!! แค่หน้าสวยๆนี่ก็พอแล้วม้างงงง
"ทำไมนายพูดเหมือนไม่อยากแต่งหน้าเลยอ่ะ?"
"ก็ไม่อยากน่ะเซ่!!" เจ้าหญิงที่ตอนนี้รับบทคุณแม่ตะวาดแว้ด ฮันคยองได้แต่นิ่วหน้า
"อ้าว ถ้าพี่ไม่แต่งหน้าแล้วจะเป็นคุณแม่ได้ยังไง?" ซีวอนเสริมอีกแรง จนฮีชอลเบ้หน้าหันไปขอความเห็นจากเจ้าคนต้นคิด ซึ่งคิมบอมก็ได้แต่พยักหน้ารับเซ็งๆ พลางคิดในใจ ‘....เอาเหอะ ก็ยังดีกว่าได้บทลูกสาวอ่ะนะ ไม่งั้นคงถูกจับนั่งแต่งหน้าให้รันทดใจเล่นแน่ๆ'
"เอาน่าพี่...แต่งแค่บางๆเองอ่ะ เอาแค่โปะแป้งนิดๆ ปัดแก้มหน่อยๆ ทาปากน้อยๆ แค่นั้นก็พอแล้ว" เจ้าสิงโตยิ้มปลอบใจก่อนจะหยิบเมคอัพขึ้นมา ฮ่ะฮ่า วันนี้แหละ ชเว ซีวอนคนนี้จะแต่งหน้าให้เจ้าหญิงเอง
"อย่าบอกนะว่านายจะแต่งหน้าให้พี่" ฮีชอลถามหวาดๆ เมื่อเห็นซีวอนยืนถือเครื่องสำอางอยู่
"แน่นอนครับพี่ เชื่อมือผมได้"
"ไม่!!"
"พี่ฮีชอลอ้ะ!"
"ไม่เว้ย!" ก็ไอ้บ้านี่มันเคยแต่งหน้าเองซะที่ไหนล่ะ? อย่างมากมันก็เอาพัฟมาซับๆ แล้วเค้าจะวางใจให้มายุ่งกับใบหน้าอันแสนสวยงามของเค้าได้ยังไงกัน? ไม่มีทาง!! เดี๋ยวเกิดมันโกรธแค้นอะไรขึ้นมา แต่งหน้าให้ออกมาหน้าเกลียดล่ะยุ่งเลย (ไปแกล้งเค้าไว้เยอะก็เงี้ย กลัวเค้าเอาคืน ฮ่าๆ)
"โธ่...พี่ ผมไม่แกล้งพี่หรอกน่า" ซีวอนเขย่าแขนอ้อน
"แน่ใจ๋?"
"พี่เคยโดนผมแกล้งหรอ?"
"เคย" (= =*)
"...." (=[]=!!)
"...." (=*=)
"โธ่ แต่ผมไม่เคยทำให้พี่เสียโฉมนะ"
"...มันก็จริงอ่ะ"
"เห็นมะ? ...มาเถอะ ผมแต่งหน้าให้"
สิ้นเสียงซิมบ้าน้องรัก ‘ฮีนิมนูน่า' ก็ถูกลากเข้าห้องไปอีกรอบตามด้วยเสียง ‘กริ๊ก'
ฮันคยองกับคิบอมหันมามองหน้ากันก่อนทำตาโตวิ่งไปทุบประตูด้วยความเร็ว 2000 กิโลเมตรต่อวินาที
"ซีว๊อนนนนนนนนนนนนนนน แกอย่ามาเนียนพาฮีชอลเข้าห้องนะเว้ย!! ออกม๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"ซีวอนนนนนนนนนนนนนนนนนน นายอย่าทำอะไรฮีนิมนูน่าน๊า!!! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!"
เสียงแรกเป็นของคนจีน อีกเสียงเป็นของคิบอม ทั้งคู่ช่วยกันรัวทุบประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย แหงล่ะ มะกี้ก่อนที่ซีวอนจะปิดประตู ฮันคยองกับคิบอมสาบานได้ว่าเห็นไอ้สิงโตเจ้าเล่ห์มันแสยะยิ้ม!! แกจะทำอะไรฮีนิมของช้านนนนนนนนนนนนนนนนนน
ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!
"ฮีชอลอ่า!!!!!!!!!!!! ไม่เป็นไรใช่ม๊าย!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!? พวกชั้นกำลังจะเข้าไปช่วย!!! รอก่อนน๊า!" ...หรืออีกนัยนึงคือพยายามยื้อเวอร์จิ้นของตัวเองไว้ก่อนนะ (= =;;;;
และก่อนที่สองหนุ่มจะพังประตูเข้าไปก็เป็นอันต้องกระเด็นออกมาจากแรงผลักข้างในอย่างแรง (=[]=!!
พร้อมกับรังสีอำมหิตจากผู้สวมบท ‘คุณแม่' ที่ยืนจังก้าอยู่หน้าประตู
"พวกแก.....จะตะโกนหาสวรรค์วิมานอะไรวะ!! แล้วประตูเนี่ยจะทุบให้มันพังให้ได้เลยใช่มั๊ย!? ถ้ามันพังขึ้นมาจริงๆพวกนายจะรับผิดชอบมั๊ยห๊ะ!!! ไอ้พวกบ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ฮันคยองกับคิบอมได้แต่ยืนอึ้ง ทึ่ง....เสียวด้วยนิดๆ กับบุคคลผู้น่าจะโดนสิงโตขย้ำ(?) เหตุไฉนเลยถึงได้...รอดออกมา?? หรือจะสมยอม?
"พี่ไม่ได้ถูกซีวอนทำอะไรใช่มั๊ยอ่ะ?" คิบอมถามด้วยความกังวลโดยมีเจ๊กหล่อๆยืนลุ้นคำตอบอยู่ข้างหลัง
"พวกแก.....คิดอะไรกันห๊า!!!!!!!!"
"คิดว่านายโดนสิงโตขย้ำไปซะแล้วน่ะสิ" เสียงแปร่งๆตอบทันที คิมฮีเลยหันควับ! ก่อนก้าวไปยืนตรงหน้ามังกรที่กำลังจะโดนเค้าเสกเป็นมังกือ มือเรียวยกขึ้นชูสองนิ้วก่อนจะจิ้มจึ้กเข้าเต็มเบ้าเจ๊ก(หล่อๆ)
"โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้บ้าซาดิสม์!!! นายมาจิ้มตาชั้นทำไมห๊า!!! รู้มั๊ยว่ามันคือหน้าต่างของหัวใจดวงน้อยๆของช้านนนนนนนนนนนน" ฮันคยองคู้ตัวลงไปนั่งกุมหน้าต่างของหัวใจตัวเองแน่น
"โถ๊....ฮันคยองกี้สุดที่รัก ถ้าไอ้ตาหยีๆของนายเป็นหน้าต่างของหัวใจ นายมันก็เป็นไอ้คนใจแคบเท่าๆกับลูกตาตี่ๆเท่านั้นเองแหละว้า" ...วาจาเผ็ดร้อนเสียจนคนจีนทำหน้าเอ๋อ ก่อนจะกระพริบตาปริบๆนั่งมองเจ้าหญิงแสนสวยผู้รับบทคุณแม่ ที่ตอนนี้แต่งหน้าเสร็จแล้ว... เออ มันแต่งหน้าเสร็จไวดีแท้ ...แล้วตกลงมะกี้มันชมหรือด่าวะ?
"แล้วนี่พี่แต่งหน้าเสร็จแล้วหรอฮะพี่ฮีชอล"
"อืม... ซีวอนบอกแค่ปะแป้ง เติมลิปสติกก็ใช้ได้แล้ว นายว่าไงมั่ง?? ตอนนี้ชั้นเหมือนคุณแม่แล้วใช่มั๊ย? ไอ้สิงโตบ้านั่นไม่ได้แกล้งแต่งทุเรศให้พี่ใช่มั๊ยคิบอม?" คนสวยชักห่วงสวยตะหงิดๆ คิบอมได้แต่อมยิ้มน้อยๆ แต่สิงโตที่เดินตามออกมาทีหลังเพราะมัวแต่เก็บของได้แต่โวยเสียงอ่อย
"โหยพี่ฮีชอลอ่ะ ทำไมกล่าวหาผมงี้อ่ะ ผมออกจะรักพี่ ไม่แกล้งให้พี่หมดสวยง่ายๆหรอก"
"ฮ่ะๆๆๆ รู้แล้วๆ แหม พูดแค่นี้ทำน้อยใจ ไปกันได้แล้วล่ะ พี่อยากไปช้อปปิ้งเต็มทีและ"
ว่าแล้วก็กอดคอสามีและลูกชายเดินออกจากบ้านไป
...เอ๊อ บทจะไปมันก็ไปกันง๊ายง่าย (= =;;;
‘เอาล่ะ...แล้วบ้านก็กลับมาสงบซะที' ฮันคยองเดินผิวปากเข้าห้องครัวอย่างอารมณ์ดี...ถ้าไม่มี....
"เมี๊ยวววววววว........" ...ฮันเจย์ฮีบอมกระโดดขึ้นนั่งบทโต๊ะอาหารพลางจ้องมองข้ารับใช้ส่วนตัวอย่างมีความหมาย
".........................อะไร? แกไม่ต้องมามองอย่างนั้นเลยฮีบอม .....เบื่อก็ไปเล่นของเล่นแกสิ ชั้นไม่ใช่ข้ารับใช้ส่วนตัวของแกนะเว้ย!! ไอ้แมวขันที!!" สิ้นสุดคำด่า แมวน้อยนามฮันเจย์ฮีบอมก็พุ่งเข้าใส่ในทันที
"แง๊ววววววววววว"
"อ๊ากกกกกกกกก ไอ้บ้า ออกไปนะโว้ยยยยยยยยย ไอ้แมวผี!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"
...
..
.
แล้วฮันนี่ที่รักก็หนีไม่พ้นบ่วงของซินเดอเรลล่า (= =;;; เสียใจด้วยนะคะ
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
ภายในรถไฟอันเบียดเสียดแน่นเอี้ยดยิ่งกว่าปลากระป๋องตราปลายิ้มสองร่างที่ผ่านการปรุงแต่ง(ปลอมตัว)เสียเรียบร้อยกำลังโดนประชามติ(?)เบียดให้หัวสวยๆต้องซุกอยู่ที่ซอกคอคนหล่ออย่างเสียไม่ได้ ในขณะที่คนตัวสูงกว่าทำได้เพียงแค่ยึดที่จับด้านบนไว้ไม่ให้ไหลไปตามคลื่นมนุษย์ที่เอนไปมา
แต่อย่าได้คิดว่าคนเขียนหลงลืมหนุ่มน้อยแก้มระเบิดไปแต่อย่างใด เพียงแต่คิม คิบอมโดนเบียดให้เกิดเหตุการณ์พรากแม่พรากลูกไปอยู่มุมประตูเท่านั้นเอง เฮ้อ...นี่ถ้าพี่สาวตัวดีของเค้า(ที่ในความจริงแล้วเป็นผู้ชาย)ไม่บอกว่าอยากขึ้นรถไฟ แล้วไอ้สิงโตปัญญาอ่อนไม่บ้าไปเอาใจ เค้าไม่มีวันขึ้นรถไฟในช่วงเช้าที่เร่งรีบของซาลาลี่แมนเด็ดขาด!!
...ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้านาทีก่อน...
"ซีวอน....พี่อยากขึ้นรถไฟ"
"ห๊า!!!"
เท่านั้นจบ...
จบจริงๆให้ดิ้นตาย!
ไอ้เสียง ‘ห๊า' นั่นก็เสียงเค้าเอง ไอ้ช้อย(?)น่ะหรอ? เฮอะ! แค่พี่ฮีชอลพูด ไอ้ช้อยก็พร้อมจะ ‘ครับพี่' ตลอดเวลาอยู่แล้ว แน่จริงก็พูด ‘จ๊ะเมีย' ไปเลยสิวะ!! ให้ตายเด้!! คิม คิบอมอยากจะวิ่งไปหาปลาน้อยให้รู้แล้วรู้แรด รู้เป็ด รู้ไก่!!
...นี่ถ้าไม่ติดว่ากำลังทะเลาะกันอยู่นะ ฮึ! จะโทรไปฟ้องหมวยน้อยแล้วอ้อนให้ได้กำไรชีวิตไปนานแล้ว! ชิ!
คิดแล้วคิบอมก็ได้แต่ทำหน้าเบื่อ ยกหูฟังคู่ใจขึ้นครอบหูแล้วเปิดบวกเร่งเสียงขังตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัวแบบไม่สนใจใครอีก
เพราะงั้น...กลับไปที่เจ้าหญิงและสิงโตดีกว่า
แน่นอนว่าสำหรับคิม ฮีชอลผู้มีความอดทนต่ำแล้ว...ฝันไปเถอะที่คุณเธอจะยอมโดนเบียดโดนไม่ปริปากสบถคำหยาบเลยซักคำ (= =;;;
"โอ่ย...ซีวอน ทำไมมันเบียดอย่างนี้เนี่ย ช้านกำลังจะตายยยยยย อ่ะ....เบียดหาพระแสงอะไรกันนักหนาวะเนี่ย!! .....อื้อออออออออออออออ ซีวอนนนนนน อ๊า...อึดอัด....ซะ..ซีวอน พี่อยากออกแล้ว!!"
ในขณะที่คลื่นพายุมหาชนในรถไฟถูกพัดไหวซ้ายเอียงขวา เสียงเล็กๆติดจะอึดอัดไม่น้อยก็บ่นปนสบถไปเรื่อย แต่มันออกจะเป็นอะไรที่สยิวใจใครบางคนเล็กน้อย เพราะคนตัวเล็กที่ซุกอยู่ที่ซอกคอบ่นไม่หยุดซักที ไหนเค้าจะต้องโอบเอวคนขี้บ่นตัวหอม(?)ไม่ให้โอนเอนไปตามคลื่นเบียด ไหนจะเสียงครวญครางด้วยความอึดอัดชวนให้เตลิด(?)ข้างหูนั่นอีก คนหล่ออยากจะแปลงร่างเป็นคิงคองจับคนสวยตัวหอมวิ่งหายเข้าป่าไปปู้ยี่ปู้ยำให้รู้แล้วรู้แรดกันไปข้างนึง!! แต่นั่นมันเว่อร์เกินไปเลยทำได้แค่คอยปลอบไม่ให้เจ้าหญิงแปลงร่างเป็นคิงคองถล่มเมือง(สำหรับคิมฮี ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ = =;;)เพราะเส้นเลือดฝอยความอดทนแตกกระจาย (= =;;;
"โถ่พี่ ใจเย็นๆสิฮะ รถไฟช่วงลัชฮาร์วก็งี้แหละ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วน๊า ใจเย็นๆน๊า"
"..." เงียบ.....?
.....เงียบไปแล้ว.....
พี่ฮีชอลของเขา(?)เงียบไปแล้ว......เหมือนจะดี......หรือเปล่านะ?
TBC...
